Bizi gezdiren arkadaşımız Yıldırım beyle sohbet ede ede ilerliyorduk. Yıldırım bey, eskiden buharlı lokomotiflere kömür ikmali yapılan bunkerin önüne geldiğimizde buraya çıkarsak depoyu kuşbakışı görebileceğimizi söyledi. Özgür'le beraber Yıldırım beyin refakatinde bunkere tırmanmaya başladık. Bunkerin iki yanında bulunan sahanlıklardan bol bol resim çektik. Ne garip yıllardan sonra üçüncü kez bu depoyu ziyaret ediyor ve serbestçe fotoğraf çekebiliyorum. Çocukluğumun sihirli mekanı Halkapınar Lokomotif  Deposu. Az mı dolaşmıştım çevresinde. O yıllar buharlı lokomotiflerin çoğunlukta olduğu zamanlardı. C kulesinden sonra batı tarafındaki girişe varmadan bir hemzemin geçit vardı. Oradan karşıya geçer ve deponun içine uzun uzun bakardım. Etrafta kesif bir kömür kokusu olurdu. Uzaktan depo içindeki buharlı lokomotiflerin ürkütücü fakat asalet dolu siluetleri göze çarpardı. Bazen de doğu tarafındaki sokaktan yürür eski binanın pencerelerine kafamı dayayıp içerisini seyrederdim. Belki de buraya gelmekte epey geç kaldım. Yıllar yıllar önce burayı ziyaret etmeliydim.


    Halkapınar deponun dışardaki sokağa cephesi olan yuvarlak çatılı binası dizel depo olarak tabir ediliyor. Çocukluğumda yanlış hatırlamıyorsam büyük ihtimal bu kesim buharlı depoydu. Çünkü depo önündeki sokaktan geçerken pencerelerden içeri baktığımda soluyan ve buharlar saçan lokomotifleri hatırlıyorum. Doğu tarafının buharlı depo, batı tarafındaki yapıların ise motorlu depo olarak kullanıldığını sanıyorum. Eskiden de MT5500'leri ve diğer motorlu trenleri hep batı tarafında depo çıkışında park edilmiş olarak hatırlıyorum. Büyük ihtimal buharlıdan dizele geçildiğinde doğu tarafındaki bina dizel depo halini aldı. Dediğim gibi hava oldukça soğuk. Sabahın erken saatleri olmasından dolayı da hafif ayaz var. Üstelik bunkerin tepesindeyiz. Fakat buradan depo öyle güzel görünüyor ki. Sanki bir maket tren setine bakıyor gibi oluyor insan. Her şey elinizin altında. DE24000'lükler, DE18100'ler, DE11000'likler, MT5500'ler, MT5700'ler. Hepsi bir arada. Ve o kadar çoklar ki.

    Bunkerin güney tarafında yıkama, temizleme ve bakım ünitesi var. Burada vagonlar ve MT5500 ve MT5700'lik diziler temizleniyor. Temizlik ünitesinin olduğu taraftaki yolların zemini ile depo tarafındaki yolların zemini arasında epey farklılık var. Depo kısmında sürekli dizel lokomotifler olduğu için zemin makina yağı içinde.  Eski yıllarda bunkerler depo içinde daha mı fazlaydı hatırlamıyorum. Ancak çocukken bu kesimden banliyö treni ile geçerken ayağa kalkar ve saç duvarın izin verdiği ölçüde içeriyi seyrederdim. Hayal meyal bir görüntü bunkerin ağzına kadar kömürle dolu olduğunu  ve deponun bir tarafında kömür yığınları gördüğümü hatırlıyorum. O yıllarda fakir insanların hat boylarında lokomotiflerden düşen kömürleri toplamak için gezindiğini de biliyorum.


    Ne yalan söyleyeyim yüksek yerlere çıkarken biraz tedirgin olurum. Hele çıktığınız merdiven dar ve çıkılan yerin her tarafı açıksa ve üstelik tırmandığınız yer bir demir yığını biçimindeyse normal bir insanın tedirgin olmaması mümkün değil.. Bastığımız yerler demirden ızgaralar ve aşağısı görünüyor. Ancak bu kez demiryolu ve tren sevdasının sayesinde hiçbir tedirginlik duymadım. Daha doğrusu Halkapınar Depoyu kuşbakışı görüntülemenin verdiği heyecan ve sevinç bir anda yükseklik korkumu unutturdu. Merdivenleri tırmanıp bunkerin tepesine nasıl çıkmışım orada nasıl dolaşmışım, korkuluklardan sarkıp fotoğraf çekmişim bilemiyorum. Şimdi çektiğim resimlere bakarken kendime hayret ediyorum. İyi ki de çekmişiz bu fotoğrafları. Bir tren sevdalısı için aşağıdaki manzaranın seyrine doyum olmuyor. Bu kadar çok lokomotifi ve dizel setleri bir arada görme şansı sanırım TCDD mensupları dışında hiç kimseye nasip olmaz. Bunkerin üstünde iki tarafta işçilerin güvenle dolaşması için korkuluklar var. İlk çıktığımızda iki sahanlık olduğunu fark etmemiştim. Önce fotoğraf çekip aşağıdaki manzarayı seyretmenin verdiği heyecanla üst kısımı görmemişim. Daha sonra Yıldırım bey ve Özgür üst kata çıkıp beni çağırdıklarında yukarı çıkmak için bunkerin batı tarafındaki kısmına yöneldim. Buradaki merdivenin başında Yıldırım bey beni uyarıp yandaki trabzana tutunmamamı söyledi. Çünkü demir trabzan pas yüzünden bağlı olduğu profilden kurtulmuş ve sallanıyordu. Sonunda ben de yukarı kısma tırmandım ve Özgür ile beraber buradan fotoğraf çekmeye devam ettik.

    Eskiden Halkapınar istasyonunda 1980’li yıllarda vagon yıkama birimi kurulmuştu. Bilemiyorum tarihi doğru hatırlıyor muyum. Daha sonra bu yıkama birimi Halkapınar istasyonundan kaldırıldı. Kaldırılış tarihini kesin olarak bilmiyorum ancak 1996 yılında İzmir Metrosu inşaatının başladığını göz önüne alırsak bu tarihten sonra yıkama birimi depo içine alınmış. Yukardaki fotoğrafta TVS2000 tipi vagonlar İzmir Mavi ya da Dokuz Eylül Ekspresinin vagonları. Sağda duran yeşil beyaz vagonları ise hiç soramadım fotoğraf çekme telaşıyla.  Her iki fotoğrafta birbirinin aynı gibi görünse de hem çekilme yeri hem de yükseklik olarak birbirinden farklı. Fakat dikkatli bir göz uzaklarda deponun girişinden bizim olduğumuz tarafa doğru yaklaşan bir Fiat MT5500’i fark edecektir mutlaka. Bir sonraki sayfada onu daha yakından göreceğiz. Yıldırım bey depodan içeri giren Fiat MT5500’nin bizim olduğumuz tarafa doğru geleceğini önceden söylemişti. İşte şimdi diğer bir MT5500’in olduğu yola girmiş ve yavaş yavaş geliyor.